Henry Hudson III
Privacy Level: Open (White)

Henry Hudson III (abt. 1575 - 1611)

Explorer Henry Hudson III
Born about in Tamworth, Staffordshire, Englandmap [uncertain]
Ancestors ancestors
Brother of [half], [half], [half] and
Husband of — married about 1590 in Englandmap
Descendants descendants
Died in Hudson's Bay, New Francemap
Profile last modified | Created 1 Jun 2011
This page has been accessed 5,291 times.
Notables Project
Henry Hudson III is Notable.



Henry Hudson is considered by many to be the greatest maritime explorer who ever lived. Driven by the myth that there was a direct water route from Europe to Asia, a route that didn’t circle Africa or South America, Hudson would lead four expeditions in search of this fabled route.

Hudson was born in England and with very little known of his early life there is a contention that he went to sea as a cabin boy and over the years he worked up through the ranks to eventually become a sea captain. Through this process Hudson became an excellent navigator.

Hudson captained his first journey of exploration in 1607. It was financed by the Muscovy Company of England (this company was partially funded by Henry Hudson’s grandfather). He was given the directive to locate a northern route to Asia. In May, Hudson left with 10 men and a boy aboard the 80 ton ship Hopewell. They traveled to Greenland and searched along its coasts. Although many discoveries were made, the passage remained a mystery when they turned back, making it home in September.

The following year Hudson was again hired by the Muscovy Company in conjunction with the British East India Company. This time he was directed to go north and then east on the north side of Russia. Leaving in April, the same little ship, the Hopewell, traveled over 2,000 miles to a point well above the Arctic Circle by July but the ice flow was too heavy forcing them to turn back. The Hopewell made it back home in late August. Due to two failed missions, Hudson had lost favor with the Muscovy Company.

Henry visited with the merchants who owned the Dutch East India Company in the winter of 1608 and favorably impressed them, enough so that they financed a third expedition. Like his second mission of discovery, the Dutch merchants directed Hudson to go north and then east above Russia. It was just before Henry set sail that he must have heard a rumor about a possible Northwest Passage above present day Canada. The Dutch traders were sure to direct Henry to come straight back if he again encountered sea ice too heavy to safely navigate through. Hudson left in early April in command of the Dutch ship Halve Maen (Half Moon) but encountered heavy sea ice somewhere east of the northern tip of Norway. Rather than turn back for the Netherlands, Hudson turned west to once again look for a passage to the northwest. By the 2nd of July Hudson was cruising along the Grand Banks of Newfoundland and within two weeks had dropped anchor near what is now LaHave, Nova Scotia. Here in mid-July the crew took 10 days to replace a damaged mast and restock their food supply. For some reason at this point, a group of the Half Moon’s crew went ashore with muskets and a small cannon and attacked an Indian village nearby where they drove the people away and stole their property (most likely food and furs). Back at sea, the Half Moon was sailed south around Cape Cod and as far south as Chesapeake Bay. Going back north, Delaware Bay was seen but evidently not explored. It was September 3rd when the Half Moon entered a river known as “North River” or “Mauritius” in those days. Hudson sailed up that river as far as he could and then turned back somewhere around present day Albany, New York. This river would one day be named after Henry Hudson. On September 23rd Hudson set sail for Europe, reaching Dartmouth, England on November 7th. English authorities wanted to inspect Hudson’s log but he was able to secretly pass it along to the Dutch ambassador to England. In this way Hudson’s log and his reports were taken to Amsterdam. This foray along the Atlantic coast of North America would become the basis for the Dutch to establish claims in that region leading to New Amsterdam and New Netherland.

Hudson’s last voyage was made possible by the success of his third but this time he would sail with England’s blessing financed by the Virginia Company and the British East India Company. Leaving in April of 1610 he would once again sail west in search of the Northwest Passage. In his new ship, Discovery, Hudson and his crew reached the strait that led to what would become known as Hudson Bay. Following the strait, the Discovery would enter what must have appeared to be open sea on August 2nd. Everyone on board had to be excited thinking they’d found the passage. Hudson was evidently so involved mapping the shorelines that he must have lost track of the time of year because the ship became trapped in the ice in James Bay. Captain and crew were forced to over-winter. Once the long winter had ended, one in which they were plagued by hunger, cold and illness, they broke the ship free. It was the spring of 1611 when a major problem arose. The majority of the crew wanted to sail home while Hudson expected them to continue exploring what they’d discovered. A mutiny ensued. Hudson, a young son who accompanied him and seven other crew members loyal to their captain were placed in a shallop (a small, open rowboat) and set adrift supplied with clothing, powder and shot, some cookware and food items. The captain had his group try to keep up paddling their boat as the Discovery sailed away out of sight. It is assumed the marooned people eventually died of exposure since no signs of Hudson or his people were ever found.

One crewman kept a journal that provided historians with many of the details of Henry Hudson’s last command.

The life and times of Henry Hudson, explorer and adventurer

This is a collection of data about, and a chronology of the life and voyages of English explorer, mariner and adventurer, Henry Hudson, as well as some additional notes on his times, contemporaries and his crew. it was compiled from numerous sources by Ian Chadwick, 1997-2001.

Not much is known for certain about Henry Hudson's life or any of his voyages before 1607. He must have learned his craft and skills by travelling with contemporary seafarers, probably British mariners (possibly even sailing with John Davis on one his voyages to the Arctic) because by the time of his first recorded voyage, he was a captain. His contributions to the exploration of the world as it was then known have generally been understated by modern sources, and overshadowed by greater exploits of his contemporaries. No contemporary painting or portrait of Henry Hudson has ever been found and even the oldest we have were painted after his death by people who probably based their artwork solely on a description.

Hudson was the architect of his own fateful tragedy that led to the mutiny in 1611. Obsessed by the vision of a northwest passage, he often ignored everything around him in his quest to find it. That included his crew. Almost every voyage indicated some form of crew uprising or mutiny. Hudson appeared weak and vacillated between appeasement and force when dealing with crew, seldom disciplining them when or as required, often showing favouritism to some members at the expense of the others (and of his own authority). When he did attempt to exercise his authority, it came out in petty, small ways and created a greater divide between himself and his crew. His attempt to show leniency to mutinous crew in Ungava Bay only led to further abuses and ultimately his demise. He appeared unable to manage his men in times of stress.

Hudson proved a competent navigator, but his personal ambition and goals often over-rode his judgement. Although courageous at times, he was headstrong and given to ignore the directions of his sponsors. His contributions to the geographical knowledge of his day were great.

Hudson today is mostly known for a few place names in the atlas which indicate where he travelled. But his voyage of 1607 cast him in the role of the father of the whaling industry in the 17th century. His reports led to the wholesale slaughter of these gentle mammals over the next four centuries. The same fate was in store for the walrus he reported on journeys north. A more enlightened present may look on whaling and hunting walrus as ignoble and savage, but in Hudson's day they were important industries.

Biographers have found considerable fragmentary information in surviving records about his family and his background, although some is still supposition and conjecture. You may want to refer to the sources listed in the bibliography on the links page for other reading material.
Note: Spelling in the 17th century was seldom consistent. Alternate spellings of names and places are given in parentheses.

Personal data:

Hudson's life:
He was born in the 1570s, possibly September 12, 1570. Some sources put his birth date as early as 1550, but this is probably too soon. One source says he was 26 in 1588, others guess at a birthdate of 1575. Some biographers place his family in Hoddersdon, in Hertfordshire, about 17 miles northwest of London.
He may have sailed with John Davis in 1587 on his voyage to discover a northwest passage. On that voyage, Davis named the raging waters now known as Hudson Strait the 'Furious Overfall.' This has been suggested because Davis planned his 1585 attempt to find a Northwest passage in the home of Thomas Hudson, in Limehouse (now in the docks area of London's east end). This may have been Henry's brother.
As a young man, he probably served in the offices of the Muscovy Company in London because his family had shares in the company.
The family coat of arms is an argent semee of fleurs-de-lis gules, a cross engrailed sable.
His family owned a narrow, three-storey brick house near the Tower of London.
Little else is known about his life before 1607. However, some authors have placed him on an English ship fighting the Spanish Armada in 1588, and on trading missions to the Mediterranean, North Sea and Africa, trading steel axes for gold, ivory and spices. He was old enough to be an experienced mariner in 1588 when the Armada attacked.
His wife, Katherine:
Katherine Hudson (her unmarried name is unknown) was left very poor when Henry and John failed to return from their last voyage. She tried to get the East India Co., which sponsored the trip, to send out a rescue mission. Three years after Henry Hudson's disappearance, she applied to directors of EIC. They recognized their obligation to the "man who lost his life in the service of the Commonwealth" and sent a ship to look for Hudson. It never found any trace of the abandoned crew.
Katherine also sought compensation for her husband's death, for which she was called "that troublesome and impatient woman" in company records. But she was persistent and eventually succeeded.
Under the company's approval and with their funding, she went to Ahmadabad, India to purchase indigo. She demanded special privileges there, at the company's expense. According to company manifests, she got five churles of indigo, quilts, 37 chuckeryes, 46 pieces of simianes. She started suit to get East India Co. to pay the freight back to England and after much effort got a settlement, which the company described as "the end of Mrs Hudson's tiresome suit."
Katherine returned from that trip in 1622, a wealthy woman, and retired to her home in London. In her last two years, she was received at court at least twice.
She was by all accounts a strong, willful woman. One source says she was married at age 30 in 1592, but that would mean her son Oliver probably probably couldn't have fathered his child Alice by 1608 (possible: he could have been 16 at the time).
Katherine tried unsuccesfully to have a monument erected to her husband in the last years before she died, in 1624. She was buried Sept 11. She left all her belongings to sons Richard and Oliver.
His children:
Hudson had three sons: Richard, John and Oliver.
John Hudson was onboard as ship's boy with his father since 1607.
He served in all four of Hudson's recorded voyages.
He was among the crew abandoned in the bay in 1611.
At the request of his mother, the East India Company entered Richard Hudson's name on the ship Samaritan, gave him five pounds, and sent him to Bantam, Java, Japan, then Bengal, India, to serve as a factor for the company. One source says he was 3 at the time of his niece's christening, in 1608.
Richard was very successful in India and amassed a large fortune.
As a trader for the company, Richard one of the first Europeans to be given a permit to live in Imperial Japan.
On a trip back to England in the late 1630s, he became involved in a dispute with the company, the reasons for which were never made public but probably had to do with his finances. They threatened to send him to prison, but he defied the directors and returned to his home in Balasor, India.
Several of his children migrated to the New World and his descendants are still in America.
He died at his home in India, in 1644.
Oliver Hudson had a daughter, Alice in 1608. Henry attended her christening.
Oliver may have written the journal of his father's 1587 voyage, which was published in 1612.
Father, grandfather and other family:
Henry Hudson's grandfather was also called Henry Hudson, (according to Hakluyt, although some sources identify him as Hudson's father). His grandfather was named in Queen Mary's Charter, 6 Feb. 1555, as one of the founders of the Muscovy Company, which sponsored John Sebastian Cabot in his expedition to the New World. He was an alderman in the City of London.
His father was a wealthy Londoner, a member of the Skinners and Tanners (one of 12 privileged companies from which Lord Mayor can be chosen), possibly also an alderman, and owned property in Stourton, Lincolnshire.
Henry's father had eight sons - including Thomas, John, Edward, Christopher, (William? see below) and Henry .
His father died in December (20?) 1555 (or 1585), of malignant fever. His widow Barbara married an alderman named Richard Champion, who was elected sheriff 1558-9, Lord Mayor 1566. She died in 1568 without issue.
William Hudson, born 1528(?) has been reported as Henry's uncle. William had a son, also named WIlliam, who married Alice Turner. They had a son, Richard, born 1605 in Tamworth, Staffordshire. Richard sailed to Virginia in 1635 on the 'Safety.'
Hudson's brothers:
Christopher was named as factor of the Muscovy Company in Russia.
Thomas was a sea captain in employ of Muscovy Company 1580-1 and made at least one trip to Persia for the company. He sold his inherited lands to his brother John.
John consulted with John Davis about finding the Northwest Passage and assisted in deliberations which resulted in Davis' famous voyages.
There were numerous Hudsons who worked for the Muscovy Company (founded 1555) , serving as captains, factors and agents. Some were Henry's relatives, but little is known about them or their ties
David Hudson, a modern American descendant of Henry Hudson, put together a family tree, helped in part by records kept by the Church of Latter Day Saints, the Hudson Family Association (HFA) and The Hudson Family History by Van Alan Hudson. Click here for a table of five generations of Henry Hudson's family tree. There are more than 90,000 descendants of the Hudson family listed in the HFA database.
Hudson's friends and sources:
Jodocus Hondius (Josse de Hondt), Holland's leading cartographer and map publisher. He fled his home city of Ghent during the religious upheaval of the period, and lived in London for a while, where he was an portrait engraver and cartographer. He may have engraved Hudson's portrait at this time, but it is not currently known or found. Hudson visited Hondius again in Amsterdam and gave him details of his voyages of 1607 and 1608. Hondius also acted as advisor and interpreter during the negotiations with the Dutch when Hudson was hired by the Dutch east India Company (see Hudson's third voyage, 1609). He was also a friend with Capt. John Smith and received correspondence from him.
Captain John Smith, founder of the English colony in Virginia. He informed Hudson that there was a passage to the Pacific Ocean (the 'Western Sea') north of Virginia (below 40 °), possibly through a river or inlet. Smith sent him charts. Hudson probably intended to visit Smith in Virginia, and came close in 1609, but turned north instead. He may have been afraid the English would fire on his Dutch ship before they found out who was its captain.
Peter Plancius: This Dutch clergyman and scholar met Hudson while the latter was negotiating with the Dutch East India Company, 1608-1609. Plancius was a founder of that company. Plancius had started a school of navigation, which gave the Dutch the skills to rival their former overlords, the Spanish. Among his pupils was Willem Barents, Arctic explorer. Hudson told Plancius he did not believe a route to the east lay through the northeast passage, but rather through the northwest.
Hessel Gerritsz: Another Dutch cartographer working for the United Dutch East India Company whom Hudson met in his negotiations for his third voyage.
Rev. Richard Hakluyt (born cica 1552) knew Hudson and recommended him to the Muscovy Company as the commander of his first voyage, in 1607. Hakluyt's two books, Divers Voyages (1582) and Principal Navigations (1589, revised and expanded in 1599-1600) were important records of mostly English voyages and explorations to 1600, and were an influence on both Hudson and his employers. In 1584, Hakluyt also published a manuscript on behalf of Sir Walter Raleigh that helped secure support from the Queen for his colonial venture.
The Rev. Samuel Purchas also noted he had met with Hudson after he returned in 1608 and found Hudson very melancholy at his failure. In 1625, Purchas also published an important book recording the voyages and adventures of English mariners, called Purchas his Pilgrims.

Henry Hudson's first voyage, 1607: The north passage

Henry Hudson first appeared in written history as a captain of his own ship, the Hopewell. In his first recorded voyage, he attempted to find a passage to the Orient through the north across the poles. It was a theory of several geographers of his day that - because of the constant sunshine - the Arctic got warmer the further north you went. They reasoned the sun would melt the ice at the poles, and if you sailed due north, you'd eventually reach open water.
Hudson must have earned his rank by serving on ships and working his way up from cabin boy, learning navigation, cooking, handling sails, reading the weather and caring for a ship. Also, as captain, Hudson had to keep a ship's log, so he must have been able to read and write.
While his voyage was unsuccessful in finding a route across the pole, he did make several important discoveries. Prime among these were the whales at Spitzbergen Island which offered a significant commercial opportunity to English sailors. Hudson would become known as the grandfather of the English whaling industry. Hudson also sailed further north than any other explorer before him on this voyage.
Hudson's first command was the ship Hopewell (sometimes noted as Hope-well or even Hopeful) for the Muscovy (Russia) Company in which his family had shares.
His aim was to discover a sea route across the Pole, or as the Company wrote, "to discover a passage by the North Pole to Japan and China." Hudson also wanted to reach Spice Islands (Moluccas), in the Malay Archipelago.
Peter Plancius, Dutch geographer and Calvinist clergyman, believed pole region grew suddenly milder and warmer thanks to five months of constant sunshine. Hudson agreed and believed that by sailing north he would be able to navigate through open seas across the pole. This view was shared by Rev. Samuel Purchas of England, who never ventured more than 200 miles from his birthplace and used an idiosyncratic interpretation of Biblical scripture to give weight to his ideas.
At a meeting of the directors, Rev. Richard Hakluyt recommends Hudson as commander of the expedition, assuring the directors of the company that Hudson is qualified, saying, "He is an experienced seaman" and "he has in his possession secret information that will enable him to find the northeast passage." This is the first time Hudson's name appears in print.
The 'secret information' was probably the 80-year-old pamphlet called Thorne's Plan by Robert Thorne, an agent of a prosperous Bristol trading company. His father had been a member of John Cabot's original crew. He had written a letter to Henry VIII suggesting a northeast route to Cathay, but when Henry showed little interest, Thorne had published the letter as a pamphlet in 1527. In it he wrote, "...there is no doubt, but sailing Northward and passing the Pole, descending to the Equinoctial line, we shall arrive at the Islands of Cathay, and it should be a much shorter way than any other." The pamphlet was reprinted in Hakluyt's Principal Navigations in 1598.
Hudson visited Hakluyt in his Bristol home and examined charts in the latter's library. Hakluyt showed Hudson a letter to him by the Rev. Samuel Purchas, who also believed in a polar route, as well as both a northeast and northwest passage. Purchas wrote of a possible voyage north, "...with how much ease, in how little time and expense the same might be effected..."
Hudson argued with the factors of the company over the agreed fee of 100 pounds. He wanted more money and after haggling, they agree to pay him 130 pds. 5 shillings.
The company selects the Hopewell, a three-year-old, square-rigged 80-ton ship with three masts. She had already made six major voyages: two through the Baltic, and four to Portugal. She was a 'bark' with two principal masts and a smaller foremast.
According to Samuel Purchas, the first part of the ship's log was written by John Playse. On July 11, Hudson took over as author of the remainder of the log.
19: Hudson, his 16-year-old son John (possibly 14) and ten crew members prayed at St. Ethelburga's church, near London Bridge, now one of the oldest churches in London. The crew also included: William Collins (mate); James Young; John Colman (bo'sun); John Cooke; James Beuberry; James Skrutton; John Pleyce (Playse); Thomas Baxter; Richard Day; James Knight.
23: The Hopewell leaves London. Bad weather delays them from getting much further for the first week.
1: Weather finally clears, and the ship left Gravesend at the mouth of the Thames.
26: Arrive at the Shetland Islands. Hudson sails northwest instead of due north, which the company had directed him to do.
30: Crew note the compass (magnetic) needle was deflected and believe the voyage is under an evil spell, and would meet with disaster. Hudson had to manage his crew to avoid mutiny.
13: After six weeks of sailing, they sight the east coast of Greenland (now Kalaallit Nunaat), described in the journal as a "very high land for the most part covered in snow, the remaining part bare." Weather is bad, but Hudson spends two weeks mapping the previously unexplored coast. James Young was in the crow's nest and was the first to sight Greenland. In his honour, Hudson named Young's Cape.
Early-mid June: Gales from the east bring freezing weather and snow. The ship hugs the Greenland coast while the rigging freezes and because of heavy fog, visibility drops to zero. Hudson proceeds blindly ahead.
20: The weather clears and Hudson steers northeast, away from Greenland for 'Newland' (Spitzbergen, called Svalbard, discovered by the Dutch in 1596).
21: He reaches 73° latitude and names the land he sights 'Hold With Hope' (Greenland). He wrote he wanted to see the northern end of Greenland which was "unknown to any Christian."
25: The crew spied three 'grampus' swimming towards the ship. Sometimes identified as Risso's dolphin, it may have also been a killer whale (Orca), which was considered a bad omen.
27: Ice continues to force Hudson northeast and the ship reaches the western shores of West Spitzbergen Island near 'Vogel Hooke' (Bird Cape, discovered by Barents).
11: Henry Hudson takes over writing the log from John Playse. Several of the crew are sick from eating unsalted bear meat the day before.
12: "A sea setting us upon the ice has brought us close to danger," Hudson wrote. But a "small gale" saves them. At midnight, Collins spots land to the south southwest (Spitzbergen). Hudson notes Collins as the boatswain in his entry, while he's entered as mate earlier, and notes Colman as the mate.
13: Hudson reaches 80°23', about 577 nautical miles from the pole, but the way north is blocked by ice. The crew spots many whales in the water.
14: Hudson reaches North East Land, the northern island in the group. He stops in what would later be called Whale Bay (now Collin's Bay, 750 miles north of the Arctic Circle) for the large pods of whales they found in the sheltered bay. One whale gets caught in a fishing line but passes under the keel without harming the ship. Hudson calls the land Collin's Cape after the boatswain who first saw it. The crew explored the island, hunted game and found many whale bones and morse teeth there. His reports would quickly spawn a new whaling industry in England. Hudson notes the midnight sun in his journal.
15: Hopewell sails northeast along the coast with "little wind and reasonably warm" weather. To others, Hudson may have called this land the "Seven Icebergs" although he didn't record it in his log.
16: Surrounded by ice, he attempts to get closer to the land ('Newland') they see to the northeast but is blocked. Hudson writes in his journal he believes there is no passage over the north pole. The land ahead of them, Hudson wrote, may extend as far north as 82° or perhaps "even further." However, he added, "this land may be profitable to those that will adventure it." The Hopewell heads back down the coast, southwest to Collin's Cape.

Dutch info

Henry Hudson is geboren in Londen in 1560/1570 en overleden aan de Hudsonbaai in het NO van Canada juni 1611) een Engels zeevaarder en poolonderzoeker.
Over het verleden van onze Britse zeeman weten we ondertussen niet veel. Toen Henry Hudson in Amsterdam opdook was hij een jaar of veertig, een ervaren zeeman met drie zonen, zijn eerste kleinkind was net geboren, die de laatste jaren een zekere faam had verworven met zijn zoektochten naar een noordelijke doorgang naar Oost-Indië en China.

Hudson maakte vier reizen op zoek naar de Noordoostelijke en Noordwestelijke Doorvaart, waarvan vooral de laatste twee bekend zijn geworden. Hudson trof een vruchtbaar land aan, rijk aan vis en bont. Vervolgens is schipper Adriaen Block in twee jaar tijd drie keer op en neer gevaren.

Er is weinig of niets bekend van Hudsons leven voor 1607. In dat jaar maakte hij, in dienst van de Muscovy Company, zijn eerste ontdekkingsreis. Hudson was een kundig zeeman en bekend met het werk van Willem Barentsz.Hij onderzocht de kusten van Spitsbergen en bereikte 80°23'N waar zware ijsgang het varen hen onmogelijk maakte. Hudson herontdekte op zijn terugreis het vulkanische eiland Jan Mayen.

In 1609 maakte Hudson een nieuwe reis, dit keer in dienst van de De Kamer van de VOC in Amsterdam. Op 8 januari tekende hij het contract samen met Jodocus Hondius (=latijns voor de eenvoudige naam Platevoet), die als tolk fungeerde.Het is niet duidelijk of hij op eigen initiatief kwam of was uitgenodigd door kooplieden zoals Dirck van Os.

Met de Halve Maen, een schip van nog geen 70 ton en een gemengde Nederlandse en Engelse bemanning (20 koppen) ging hij opnieuw op zoek naar de Noordoostelijke doorvaart. De route was met dominee Petrus Plancius doorgesproken, die een theorie aanhing, dat het dichter bij het noorden warmer zou worden en dat daar ijsvrij water zou zijn. Vanwege mogelijke Franse concurrentie, georganiseerd door Isaac le Maire,was haast geboden.

Op 4 april 1609 verliet hij de haven van Amsterdam. Eenmaal om de Noordkaap bleek de ijsgang nog erger dan op zijn voorgaande reizen. Hij kreeg protesten van zijn bemanning in de buurt van Nova Zembla. In plaats van door te zetten of op te geven,besloot Hudson om de steven te wenden. Hij stak de Atlantische Oceaan over en ging op zoek naar een doorvaart door Noord-Amerika,zich daarbij baserend op informatie van een kolonist uit Virginia.

Hudson arriveerde half juli ten westen van Nova Scotia, kwam in een storm terecht en volgde de kust zuidwaarts met een nieuwe mast. Op 4 augustus voer het schip langs Cape Cod. Hudson verkende vluchtig Chesapeake Bay en Delaware Bay en bereikte op 3 september de rivier die eerst Mauritius en later naar hem genoemd zou worden. Hij was overigens niet de ontdekker van de Hudson;de rivier was al bekend sinds de reis van Giovanni da Verrazzano in 1524.

Hudson voer circa 200 kilometer de rivier op,tot nabij de huidige stad Albany. Onderweg werden geregeld verkenningstochten gemaakt met de sloep. De bemanning ruilde groene tabak, oesters, maiskolven, druiven, pompoenen en bever- en ottervellen met de indianen voor snuisterijen, messen en kralen. Op zekere dag braken de Indianen hun pijlen, om Hudson te laten zien dat hij niet bang behoefde te zijn. Op 23 september besloot Hudson terug te keren, omdat duidelijk werd dat deze rivier niet de gezochte doorgang naar de Grote Oceaan kon zijn. Op 4 oktober stak men weer in zee en op 7 november arriveerde Hudson in Dartmouth (Devon).

In 1608 maakte hij een tweede reis; ditmaal moest hij zoeken naar een doorgang tussen Spitsbergen en Nova Zembla. In de Karazee werd hij net als op zijn eerste reis door ijs tegengehouden. Na deze reis werd het Hudson verboden nogmaals onder vreemde vlag te reizen en zijn volgende reis in april 1610 was dan ook weer onder Engelse vlag.

Laatste reis: Op deze reis stak Hudson met het schip 'Discovery' opnieuw de Atlantische Oceaan over naar Amerika,maar veel noordelijker dan op zijn vorige reis. Hij bereikte de noordoostpunt van het Canadese vasteland, voer tussen Baffineiland en Labrador door een zeestraat die prompt Straat Hudson werd genoemd, die hem westwaarts voerde naar een grote baai, eveneens naar hem vernoemd: de Hudsonbaai. Hij volgde de oostkust van de Hudsonbaai zuidwaarts tot aan het zuidpunt (de Jamesbaai).

Toen het schip kwam vast te zitten in het ijs, begon de bemanning te morren. Zij waren onderweg niemand tegengekomen. Hudson had altijd al moeite gehad de orde te handhaven, maar nu werd dat nog erger dan anders. Hij werd ervan verdacht rantsoenen op te potten en bij de verdeling sommigen te bevoordelen. Toen het schip zich in juni 1611 had weten los te maken uit het ijs, kwam het tot openlijke muiterij. Hudson, zijn zoon, tevens loods, en zeven mannen die hem trouw gebleven waren, werden in een sloep overboord gezet. Van hen is nooit meer iets vernomen. Teruggekeerd in Engeland werd de bemanning eerst wel gevangengenomen maar uiteindelijk wonderwel niet gestraft.

Een verslag van de reis is gepubliceerd door de cartograaf Hessel Gerritsz met kaarten van Siberië door Isaac Massa.
In de volgende jaren werd de Hudsonbaai bezocht door meer ontdekkingsreizigers op zoek naar de Noordwestelijke Doorvaart, namelijk Robert Bylot en William Baffin, Jens Munk, Luke Foxe en Thomas James. Uiteindelijk bleek hieruit dat de baai geen opening naar het westen had en werd het zoeken naar de Noordwestelijke Doorvaart gestaakt.

History Amsterdam, Henry Hudson and the New Netherland

Amsterdam is ten nauwste betrokken is geweest bij de ontdekking en bij de eerste ontwikkeling van de stad en staat New York en de staten New Yersey, Delaware en Connecticut. Het initiatief om Henry Hudson uit te sturen op de tocht die geleid heeft tot de ontdekking van de naar hem genoemde Hudsonrivier, is genomen door de Bewindhebbers van de Kamer Amsterdam der Verenigde Oostindische Compagnie.

Daarna hebben Amsterdamse kooplieden dit gebied direct in hun handelsverkeer betrokken. Toen in 1621 de Westindische Compagnie opgericht werd en NieuwNederland haar toegewezen werd, kon dit beschouwd worden als een vrucht van de dadenkracht der Amsterdammers 'Het was speciaal de Kamer Amsterdam van de Westindische Compagnie, die belast werd met de ontwikkeling van Nieuw-Nederland.' Nadat deze Kamer financiële moeilijkheden gekregen had, heeft de stad Amsterdam haar belangrijke sommen geleend.Tenslotte werd Amsterdam hier nog nauwer bij betrokken, doordat de stad zelf aan de Delawarerivier de stadskolonie Nieuwer-Amstel gesticht heeft. Men vond het klimaat daar aangenaam en gezond: ‘t eenenmael overeencomende met de humeuren van de ingesetenen van dese landen.’ De producten, die tot dus ver uit de Oostzeelanden betrokken werden, zouden ook daar geteeld en gewonnen kunnen worden.

De verovering van Nieuw-Nederland door de Engelsen in 1664 heeft een einde gemaakt aan de goede verwachtingen der Amsterdamse vroede vaderen. Toch bleven er handelscontacten bestaan, al was het noodgedwongen op veel lager niveau.Na de onafhankelijkheidsverklaring der Amerikanen groeiden deze weer uit tot een geregelder en intensiever verkeer.

De Florentijn Giovanni da Verrazano heeft reeds in 1524 de monding van de Hudson bevaren. Deze kennismaking heeft echter tot niets geleid. De kaarten uit de tijd van Hudson geven zelfs geen beeld van dit deel van de kust. Toen Henry Hudson in 1609 deze rivier ontdekte en opvoer,was dit voor zo ver het de monding van de Hudson betrof in feite een herontdekking. De grote betekenis hiervan is dat op deze ontdekking van Hudson nadere kennismaking met en ontsluiting van het Hudsongebied volgde. Het was te danken aan de eigengereidheid en bezetenheid van een man, die zich vrij gemakkelijk van een uitdrukkelijk gegeven opdracht losmaakte en in plaats daarvan een eigen plan ging uitvoeren bij het zoeken van een weg naar Azië; in de uitvoering van welk plan hij ook volkomen faalde.

De reis van Hudson heeft een korte, maar merkwaardige voorbereiding gehad. Het jaar 1608 liep reeds ten einde, toen de Engelsman Henry Hudson in Amsterdam aankwam. Wij weten niet, of hij hier was uitnodigd of dat hij op eigen risico kwam.
Onder Engelse vlag had hij reeds twee ontdekkingsreizen in de Noordelijke ijszee gemaakt. Het doel was steeds geweest het zoeken van een noordelijke doorvaart naar China en het verdere Aziatische gebied.
In 1607 had Hudson deze doorvaart eerst in noordoostelijke richting gezocht. Toen het ijs hem de weg versperde, ging hij in noordwestelijke richting naar Spitsbergen. Hij blijkt goed op de hoogte geweest te zijn van de verrichtingen der Nederlanders bij hun zoeken naar een doorvaart.

De benamingen, die Barends in 1596 aan Spitsbergen gegeven heeft, zoals ‘Nieuwe Land’ en ‘Vogelhoek” vinden wij bij Hudson terug als ‘Newland’ en ‘Vogel Hooke.’

Op zijn tweede tocht in 1608 heeft Hudson de doorvaart langs Nova Zembla gezocht. Hij blijkt weer kennis te dragen van de tocht van Willem Barends. Op deze reis waren zijn ervaringen zodanig, dat hij niet veel geloof meer hechtte aan een doorgang in noordoostelijke richting, of het moest door Straat Waygatsch zijn. Daarna is het plan bij hem gerijpt het aan de noordwestelijke kant te proberen. Mogelijk heeft hij voor het maken van een derde ontdekkingsreis in Engeland geen schip kunnen krijgen en is hij daarom zijn geluk in Amsterdam gaan beproeven. Hij had hier een eerste bespreking met de Bewindhebbers der O.I.C., doch zonder resultaat In 1610 moest Hudson nog maar eens terugkomen.Er was evenwel een concurrent van de O.I.C. aan de markt: Frankrijk.

De Franse koning Hendrik IV wilde een Franse Oostindische Compagnie oprichten en had daarom zijn buitengewoon gezant Jeannin opdracht gegeven in Nederland de nodige informaties in te winnen en contacten te leggen. Hiertoe had Jeannin reeds in de eerste helft van 1608 overleg gepleegd met de bekende geograaf Ds.Petrus Plancius en met de Amsterdamse koopman Isaac le Maire. Deze laatste had grote moeilijkheden met de O.I.C. en in 1605 was hij als bewindhebber afgetreden. Hij hoorde dat Hudson in Amsterdam was en kwam met hem in gesprek. Isaac le Maire stond het zelfde doel voor ogen als Hudson, het vinden van een noordelijke doorvaart naar Azië. Doch hij wenste deze kennis ten behoeve van Frankrijk om daarmede zijn eigen voordeel te dienen.

Steeds weer zien wij in deze jaren, dat Nederlanders actief zijn in compagnieën, die zich onder vreemde vlag begaven in handelsgebieden, die onze Republiek aan door haar geoctrooieerde compagnieën had toegewezen. Wat hier voorviel bij het in het leven roepen van een Franse Oostindische Compagnie is het eerste voorbeeld van dit verschijnsel. Plannenmakers als Isaac le Maire en de berooide kooplieden Balthasar de Moucheron en Pieter Lijntgens dienden dit Franse belang. Doordat onze Republiek goede betrekkingen met Frankrijk moest onderhouden, werd haar bewegingsvrijheid in dit opzicht geremd.

Nadat Frankrijk (in 1598) en Engeland(in 1604) vrede met Spanje gesloten hadden, werd de oorlog tegen dit machtige rijk en zijn rijke hulpbronnen alleen door onze Republiek gevoerd. Door deze geconcentreerde dreiging werden de oorlogslasten hier zo zwaar, dat hulp van buiten bittere noodzaak werd. Engeland en Frankrijk verleendendeze steun. Zo werd in november 1607 onze gezant Aerssen te Parijs opgedragen om de Franse koning onder het oog te brengen: ‘Dat den noot van den lande ende t’gebreck van t’gelt jegenwoordich is, als oijt voor desen.‘

Hoewel sedert het begin der tachtigjarige oorlog onze handel en scheepvaart tot grote bloei gekomen waren, waren de inkomsten, die de staat hieruit trok, nog onvoldoende om alle oorlogslasten te dragen. Wilde men de strijd voortzetten en onafhankelijk blijven, dan moest de vijand in zijn welvaartsbronnen aangetast worden en daarom werd de economische expansie der Nederlanders een dwingende noodzaak. In dit verband moet men ook de steun zien, die de Staten-Generaal aan de O.I.C. verleend heeft.Blijkbaar heeft ook de Kamer Amsterdam der Oostindische Compagnie de Franse dreiging doorzien,want zijn bewindhebbers hebben hun bespreking met Hudson hervat en een accoord met hem gesloten. Kennelijk wilde men niet, dat deze bekwame zeeman, die zo goed bekend was in de Noordelijke IJszee, voor een concurrent op een ontdekkingsreis zou uitgaan, waarbij de O.I.C. het risico liep, dat zij achter het net zou vissen.

Op 29 december 1608 werden door de Kamer Amsterdam der O.I.C.twee commissies benoemd om de ontdekkingsreis van Henry Hudson te organiseren. Een bestond uit Dirck van Os, Jan Poppe en Arent ten Grotenhuijs. Zij werden belast met het opstellen van het contract en het ontwerpen van de brieven aan de andere Kamers der Compagnie.

Op 8 januari 1609 is dit contract door beide partijen getekend, waarbij Hudson geassisteerd werd door de cartograaf Jodocus Hondius, die lang in Engeland gewoond heeft. Zijn opdracht luidde om een doorvaart te zoeken door het noorden,benoorden Nova Zembla om door Straat Anian (Beringstraat) en de reis zuidwaarts te vervolgen tot op de hoogte van 60 graden. In april 1596 had de Staten-Generaal op het volvoeren van een dergelijke reis een premie van 25000 gulden gesteld. Eerst in 1878/79 is deze tocht volbracht door Nordenskjöld, die met de ‘Vega’ ten zuiden van Nova Zembla 0mvoer.

Er was bepaald, dat Hudson 800 gulden uitbetaald zou krijgen voor zijn uitrusting en het onderhoud van zijn vrouw en kinderen. Hij moest rapport over deze reis uitbrengen aan de Bewindhebbers der O.I.C. en zijn journalen, koersen en kaarten overgeven. Er zou een extra beloning uitgekeerd worden, indien de doorvaart gelukte en de passage door de Compagnie gebruikt kon worden. Dan zou Hudson met vrouw en kinderen naar Nederland komen en in dienst der O.I.C. treden.

De route was in overleg met Ds.Plancius gekozen. Bij hun bespreking was ook de noordwestelijke doorvaart besproken. Plancius had Hudson de journalen van Kapitein Georghe Weymouth gegeven en meende hem uit het hoofd gepraat te hebben, dat er boven Virginia een grote zee zou zijn, waardoor een doorvaart naar Azië mogelijk was. Kennelijk had Hudson dit plan op het oog gehad, toen hij naar Nederland kwam. Kapitein John Smith had hem uit Virginia brieven en kaarten gestuurd. In 1607 had de Engelse Virginia Company een kolonie gesticht aan de Jamesrivier bij de Chesapeake Bay, Jamestown genaamd. Over en weer kende men vrij goed de gedane verrichtingen bij het Poolonderzoek. Barents beschikte op zijn beroemde tocht in 1596/97 over een Nederlandse vertaling van twee journalen van de onderzoekingstocht, die de beide Engelsen Arthur Pet en Charles Jackman in1580 in de noordoostelijke wateren ondernomen hadden.

De andere commissie werd gevormd door Marcus de Vogelaeren Jan Hermansz. (Van Reen). In overleg met de equipagemeester Dirck Gerritsz. moesten zij een scheepje van 25 à 30 lasten zoeken, waarmede Hudson de reis zou kunnen ondernemen. Na enig zoeken vond men een geschikt, ongeveer drie jaar oud, pinasscheepje, groot 35 lasten (70 ton).

Marten Pieterss. van Schellinkhout, was hier schipper op geweest. De pinas droeg de naam de ‘Halve Maen. Op 6 februari 1609 werd zij door koopman Jan Janss. van Hellemont in eigendom overgedragen aan de Bewindhebbers van de Kamer Amsterdam der Oostindische Compagnie.(er waren in die tijd meerdere schepen met die naam !)

Equipagemeester Dirck Gerritsz., die met de materiële verzorging belast was, heeft het niet al te best met Hudson kunnen vinden. Er zou met een gemengd Nederlandse-Engelse bemanning gevaren worden, doch over de gages der Engelsen rezen moeilijkheden.Ook in andere zaken was men het oneens. Op 14 maart 1609 hebben de Bewindhebbers van de Kamer Zeeland der O.I.C. zelfs geadviseerd aan hun Amsterdamse collega’s om, gezien het gedrag van Hudson, maar met deze te breken en de 150 gulden handgeld van hem terug te eisen.? Indien men toch deze reis wilde ondernemen, zo schrijven zij, zou overleg gepleegd kunnen worden met Ds. Plancius en zou een ander bekwaam en ervaren persoon hiervoor gezocht kunnen worden. Eigenlijk zou het zoeken van die doorvaart liever aan particulieren overgelaten moeten worden. De Amsterdamse Bewindhebbers; die beter bekend waren met de activiteiten van Isaac te Maire, hebben echter besloten om Hudson toch maar te laten uitvaren. Zelfs met het risico,dat men hem niet geheel in de hand had. Wij weten niet de namen van de andere Nederlanders, die met de ‘Halve Maen’ medegegaan zijn, zelfs niet van de onderschipper of stuurman, die Nederlander geweest moet zijn. De bemanning telde 18 à 20 koppen.

Op zaterdag 4 april 1609 verliet Henry Hudson met de ‘Halve Maen’ de Amsterdamse haven. Over de reis, die nu begon, is een journaal bewaard gebleven van de tweede stuurman op de ‘Halve Maen” Robert Juet, die ook de tweede reis van Hudson medegemaakt had. Uit het contract kennen wij de aan Hudson gegeven opdracht. Wij beschikken echter niet over de hem medegegeven instructie. Deze moet ongeveer gelijk geweest zijn aan de instructie, die Jan Cornelisz. May in 1611 kreeg voor zijn onderzoekingstocht naar de noordoostelijke doorvaart. Ds. Plancius hing de theorie aan, dat het dichter bij het noorden warmer zou worden en dat daar ijsvrij water zou zijn.

Waarschijnlijk is Hudson daarom zo ver naar het noorden gestuurd. Op 6 april kwam de ‘Halve Maen’ bij Texel buitengaats. Op 5 mei was men ter hoogte van de Noordkaap, waar men op 19 mei weer terug was. Uit een andere bron weten wij, dat er op 14 mei een scheepsraad is gehouden. Mogelijk was men toen op korte afstand van Nova Zembla. Men vond de zee vol ijs en het scheepsvolk werd roerig. Vele leden der bemanning, die vroeger op Oost-Indië hadden gevaren, konden de koude kwalijk verdragen. In de scheepsraad heeft Hudson toen voorgesteld om naar Straat Davids te gaan of een doorgang te zoeken ten noorden van Virginia.(Op oude kaarten staat ten noorden van Virginia een grote zee getekend. Het was ook een der oogmerken van de Virginia Company om een doorvaart naar die zee te ontdekken. Hier langs zou men dan naar China kunnen varen). Er werd dus besloten de steven te wenden en naar het westen te gaan. Op 30 mei werd vers water ingenomen op het eiland Stromso,een der Far-Oer eilanden. Begin juli passeerde men de banken bij Terra Nova (New Foundland), waar vele Franse vissersschepen op de van ouds bekende visbanken kabeljauw visten. Ook Hudson liet hier geregeld vissen ter verruiming van de scheepskost.
Half juli was de ‘Halve Maen’ in de Penobscot Bay (gelegen in Maine, vroeger tot Nova Francia of Canada gerekend). Men bleef hier enige dagen, daar men onderweg met slecht weer te kampen had gehad, waardoor de fokkemast verloren was gegaan, die hier vernieuwd is door uit een boom een nieuwe fokkemast te houwen. Met de Indianen werden bevervellen geruild. Hoewel men vriendschappelijk met hen omging, vertrouwde men hen met erg.

Het was duidelijk, dat de Fransen hier geregeld ruilhandel dreven. De inlanders beschikten over twee Franse sloepen en een der Indianen sprak een weinig Frans.Voordat men vertrok, werd een lelijke streek uitgehaald. Men nam een der sloepen van de Indianen en verjoeg hen uit hun huizen, die leeg geplunderd werden. Vaak moesten latere bezoekers het gelag voor een dergelijke handelwijze betalen.
Op 4 augustus bereikte men Kaap Cod. Bij Nantucket-eiland had men enige moeilijke ogenblikken door het vaarwater. Men volgde nu met meer de kust, maar Hudson stak over naar Chesapeake Bay. Hij liet zijn neus hier niet zien,waarschijnlijk omdat hij zijn landgenoten uit de weg wilde blijven. Hierna werd de kust weer gevolgd en de monding van de Delawarebaai verkend.

Op 2 september 1609 arriveerde de ‘Halve Maen’ langs de Sandy Hook in de New Yorkbaai.De volgende dag zag men de zuidkust van Stateneiland,die een machtige indruk maakte. Het land was liefelijk. Op 4 september kwam de ‘Halve Maen’ ter hoogte waarschijnlijk van Coney Island. Bij het vissen werd een rog gevangen, die zo zwaar was, dat vier man nodig waren om hem aan boord te krijgen.
Er werd kennis gemaakt met de bewoners van dit land en men ruilde groene tabak voor messen en kralen. Het land bleek prachtig te zijn. Grote zware eiken en rondom gras en bloemen. Heerlijke geuren woeien er over. Hoewel men in goede verstandhouding tot de Indianen stond, is hier het eerste slachtoffer gevallen. Toen de Indianen met kano’s een der uitgezonden sloepen overvielen, werd de Engelsman John Colman gedood. Er werden geregeld verkenningstochten gemaakt met de sloep
. Om voor verrassingen gevrijwaard te zijn, werden onbekende kusten en wateren veelal eerst verkend en de diepten gelood.Hudson toonde hier, dat hij niet alleen een bekwaam navigator was, doch ook een zeer beleidvol zeeman. Gebruik makend van het getij zeilde men de volgende dagen de rivier verder op. Op de ankerplaatsen trachtten de wilden vaak aan boord te komen, doch uit veiligheidsoverwegingen werd dit niet toegelaten. Voor allerlei snuisterijen werden met hen oesters, maiskolven, druiven, pompoenen en bever- en ottervellen geruild. Ook werd dankbaar geprofiteerd van de rijkdom aan vis in de rivier.

Op 19 september liet de ‘Halve Maen’ vlak bij de tegenwoordige plaats Albany het anker vallen. Met de sloep verkende men de rivier iets hogerop, doch hier bleek de diepgang onvoldoende te zijn. Om beter hierover ingelicht te worden, nodigden Hudson en zijn stuurman enige voorname Indianen aan boord. Deze gaven hun strengen zeewan (Indiaans : Wampum), dat bij hen als betaalmiddel dienst bleek te doen en dat bestond uit aan een draad geregen geslepen schelpen. Later ontaardde het bezoek in een dronkemanspartij in de kajuit. Men was vastgelopen en de doorvaart was niet te vinden.

Op 23 september werd het anker gelicht en de steven gewend. De terugtocht verliep trager, omdat men niet goed van het getij kon profiteren. Men had nu geregeld contact met de Indianen. Een Indiaan, die met zijn kano bij het schip gekomen was en die door een kajuitspoort binnengekomen was en een kussen en andere voorwerpen gestolen had, werd gedood. Hierna werd de ‘Halve Maen’ geregeld aangevallen door de Indianen. Men schoot op hen met musketten en een stukje geschut en bij de Indianen vielen verschillende doden.

Op 4 october stak men weer in zee. De mening der Indianen aan de Hudson over de Westerlingen kan niet onverdeeld gunstig geluid hebben. Op 7 november 1609 eindigt het journaal van Juet met de aankomst in Dartmouth in Engeland.

In de editie van 1609 van zijn ‘Belgische oorlogen’ deed de Nederlandse historicus Emanuel van Meteren, die consul van de Nederlandse kooplieden in Londen was, reeds mededelingen over de reis van Hudson naar het noorden in 1607. In een volgende editie van 1610/11 gaf hij reeds verschillende bijzh. over de reis van Hudson in 1609. Zo berichtte hij o.a., dat zij, toen zij op 40s/40 N.Br. kwamen, een rivier opvoeren, die wijd en diep was, met goede ankergrond. Met het volk, dat daar woonde, werd handel gedreven, waarbij pelswaren verkregen werden. Bij hun terugkomst op zee was er verschil van mening. De Nederlandse onderschipper wilde naar New Foundland gaan, daar overwinteren en dan het volgend jaar door Straat Davids de noordwest-passage zoeken. Hudson was bevreesd voor de oproerige stemming onder het scheepsvolk dat slecht de koude kon verdragen en soms een dreigende houding aangenomen had. Hij stelde daarom voor naar Ierland te varen. Niemand sprak van: ‘thuys nae Hollant te varen. ’Allen stemden daarmede in, maar tenslotte kwam men te Dartmouth aan.
Daarop zou Hudson de Bewindhebbers te Amsterdam kennis gegeven hebben van zijn reis en voorgesteld hebben om hem 1500 gulden te sturen om zijn victualiën aan te vullen en de gages te betalen. Vroeg in het volgende voorjaar wilde hij dan weer uitvaren en eerst bij het eiland van Panar (niet te localiseren) op de walvissenjacht gaan, om daarna in het noordwesten de doorvaart te zoeken.

Dit voorstel van Hudson om eerst op de walvissenjacht te gaan, behoeft enige toelichting. Evenals Barends in 1596, had ook Hudson op zijn tocht in 1607 bij Spitsbergen walvissen gezien en dit aan zijn opdrachtgevers, de Muscovy Comp.,gerapporteerd. Sedert de herontdekking van Bereneiland in 1604 had deze compagnie zich ook toegelegd op de walrussenjacht en traanwinning. Maar de walrussen waren schuw geworden door de intensieve jacht en daardoor daalden de vangstresultaten. Het rapport van Hudson had de Muscovy Company attent gemaakt op de bij Spitsbergen voorkomende walvissen. Schipper Jonas Poole werd in 1610 daarheen gezonden. Hij verkende de baaien van Spitsbergen, waar hij veel walvissen zag en enige walrussen ving. In 1611 werden twee schepen van de Muscovy Comp. daarheen gezonden, bemand met Baskische harpoeniers uit St. Jean de LU. De Basken waren reeds eeuwen vertrouwd met de walvissenjacht, een handwerk waar noch Engelsen noch Nederlanders mede bekend waren. Daarom zou het voorstel van Hudson om bij het eiland van Panar op de walvissenjacht te gaan alleen succes gehad hebben, indien hij de in dat bedrijf bekwame Basken op zijn reis had medegenomen. Zijn voorslag om zes of zeven man van zijn volk te veranderen, zal gedaan zijn om oproerige en ongeschikte elementen van de bemanning kwijt te raken en eventueel enige Basken in dienst te nemen. Het komt mij niet waarschijnlijk voor, dat het Hudson’s toeleg geweest is om de Hollanders van boord te krijgen en alleen Engelsen aan te monsteren.

De Bewindhebbers hebben Hudson order gegeven met de ‘Halve Maen’ naar Amsterdam terug te komen. Dit tegenbericht ontving Hudson echter telaat, omdat het schip, dat zijn berichten had moeten overbrengen, door tegenwind verlaat was. De Engelse overheid had toen reeds kennis gekregen van Hudson’s tocht en had hem en het andere Engelse scheepsvolk gelast om niet te vertrekken, maar hun eigen land te dienen. Het werd Hudson verboden om rekening te doen en aan zijn opdrachtgevers te rapporteren.
Mogelijk zijn de kaarten en journalen van Hudson overgegeven aan de Virginia Company en in 1666 bij de grote brand van Londen verloren geraakt. Door in afwijking van zijn opdracht een doortocht te zoeken in westelijke richting was Hudson terecht gekomen in een gebied, dat de Engelse koning in 1606 aan twee Virginia Companies had toegewezen nl. het gebied gelegen tussen 34 en 45 graden noorderbreedte4). Daar van dit gebied slechts een klein gedeelte ontdekt was, kon wel een Nederlander zich hierin begeven, maar het was verboden terrein voor een Engelsman die buiten deze beide compagnieën stond.

In 1610 werd Hudson in staat gesteld voor Engelse rekening een ontdekkingsreis naar de noordwestpassage te maken. In april 1610 voer hij met het schip de ‘Discovery’ de Thames uit. Hij kwam begin juli in Lumley’s Inlet (Hudsonstraat genoemd). Na een moeizame tocht kwam hij in een baai,die wellicht naar het verlangde doel, een doorvaart naar China, zou leiden. Hij was echter genoodzaakt in een zuidelijke uitloper van deze baai, die naar hem Hudsonbaai genoemd is, te overwinteren. Er was niet op een overwintering gerekend, zodat er gebrek geleden werd. Toen in juni 1611 het schip weer vrij kwam, brak er muiterij uit.

Hudson werd met acht anderen inclusief jongste zoon John, die vrijwel allen ziek waren, op 22 juni 1611 overboord gezet in een sloep en zij werden aan hun lot overgelaten. Het schip kwam weer terug in Engeland, waar de bemanning gevangen is gezet. Men heeft tevergeefs geprobeerd Hudson en de zijnen terug te vinden.
Nadat de Bewindhebbers te Amsterdam vernomen hadden, wat er in Dartmouth gebeurd was, besloten zij op 8 februari 1610, dat de equipagemeester Dirck Gerritsz naar Dartmouth zou gaan om het schip de ‘Halve Maen’ weer op te halen. In Amsterdam zijn slechts karige gegevens over de tocht van Hudson ontvangen. Waarschijnlijk was de brief van Hudson aan de Bewindhebbers vergezeld van een ruw schetskaartje. Ook het Nederlandse deel van de bemanning van de ‘Halve Maen’ en de equipagemeester Dirck Gerritsz. zullen iets te vertellen hebben gehad.

Voor de Amsterdamse kooplieden is dit aanleiding geweest om zelf de Hudson rivier op te zoeken en daar een handelspost te vestigen. In die dagen had het Hudsongebied geen grote betekenis. In het begin hebben de Engelsen ook vrijwel geen aandacht aan deze streek besteed. Het zijn echter particuliere Nederlanders geweest,‘ in de eerste plaats Amsterdamse kooplieden, die mogelijkheden in dit gebied zagen. Zij hadden interesse voor het Amerikaanse pelswerk, doch kregen in het Canadese gebied, dat een Franse kolonie was, moeilijk een voet aan de grond. Daarom was het Hudsongebied, vanwaar men de zo zeer begeerde vellen van bevers, otters, wezels (mink) e.d. kon verkrijgen voor hen van belang. De Amsterdamse stapelmarkt wist deze artikelen in aanvulling met het Russische bont heel goed te distribueren. De afzetmogelijkheid, die deze markt had, werkte stimulerend op de initiatieven der kooplieden om nieuwe gebieden te laten bevaren en hun producten uit de eerste hand hierheen te brengen. De Compagnie van Nieuw Nederland, die11-10-1614 opgericht werd en voor drie jaren octrooi verkreeg, een samenbundeling van enkele compagnieën, die tot die tijd in felle concurrentie met elkaar het Hudsongebied bevaren hadden.


  • In the US, Hudson County, New Jersey is named in his honor.

Research Notes

As at 10 November 2019, searches for primary sources (including transcriptions) for the parents of Henry Hudson, Explorer, have been carried out using FamilySearch, Findmypast and Ancestry and various other repositories.

Nothing has been found to support the current connection to Henry Hudson Jr and Barbara Alderman, nor any other parents.

The Oxford Dictionary of National Biography entry for Henry Hudson (2004) states "...nothing is known of his antecedents or early life"


See also:

more info

More Genealogy Tools

Sponsored Search

Is Henry your ancestor? Please don't go away!
 star icon Login to collaborate or comment, or
 star icon contact private message the profile manager, or
 star icon ask our community of genealogists a question.
Sponsored Search by Ancestry.com

No known carriers of Henry's DNA have taken a DNA test.

Have you taken a DNA test? If so, login to add it. If not, see our friends at Ancestry DNA.

Comments: 10

Leave a message for others who see this profile.
There are no comments yet.
Login to post a comment.
Project Protected (PPP) but no project is managing.
posted by Jacqueline Girouard
Hudson-8395 and Hudson-775 appear to represent the same person because: duplicate with uncertainty in birth year
posted by Mark Burch
The Dutch extract also says little to nothing is known about his life before 1607, so I think this place and DOB is what probably was assumed and same as David is saying an educated calculation. But no Birth record or some other evidence mentioned here either... maybe these detailed records from the source David posted can be found somewhere ? Would be great to have a real record for him :)
posted by Bea (Timmerman) Wijma
Pete, If you look at the changes tab you can see who added or changed any part of a profile. Since I do not have a primary source to his DOB, I have not changed what was originally noted on a pathetic Ancestry.com gedcom upload. The most common DOB found is likely 1565; yet, this is only an educated calculation.

This site makes some of the most outrageous claims I've seen thus far. If you have a primary source please enlighten us. This profile is a collaboration of many and as you have found the Ancestry.com sourcing is usually only a hint at best and links are commonly found as broken. Thanks!

posted by David Wilson
David, I notice that the Duch extract you have under 'Dutch Info' claims that Hudson was born in London about 1560/70; your claim is 1575 in Tamworth, Staffordshire. Since your source link (#S59 TMPLT FIELD Name: Page Data: Text: Online publication - Ancestry.com. OneWorldTree [database on-line]. Provo, UT, USA: MyFamily.com, Inc.) seems to be broken, can you summarise your source data for this date and place please?
posted by Pete Hudson
David is Henry's 11th great grand nephew?
posted by David Wilson
My 12th Cousin 5xr, But If I can ever get my Hudson blood line straight, I should be his direct descendant :)
posted by Anonymous Vickery
adopted this abandoned Henry Hudson profile adjusted it with all Dutch info ,with seperate boxes for the seperate info. Henry Hudson played a big part in the History of Amsterdam and the New Netherland. Discovered, when I wanted to add son John, another profile so proposed a merge with that one. Guess his profile should be part of the New Netherland Project also ?
posted by Bea (Timmerman) Wijma
Hudson-2074 and Hudson-775 appear to represent the same person because: Adopted this abandoned Henry Hudson profile added bio with Dutch info etc.made boxes like the ones in profile Hudson-2074 also ,so they can be merged more easy.Guess ,because of his importance for Amsterdam and the New Netherlands ,he should be part of the New Netherlands project also ??
posted by Bea (Timmerman) Wijma

Find out more at the Global Family Reunion project

posted by Matt Pryber

Henry is 16 degrees from Cecil B. DeMille, 26 degrees from Rosalie Neve and 12 degrees from Henry VIII of England on our single family tree. Login to find your connection.